Są gry, które dobrze się starzeją. Są też takie, które po latach nadal mają w sobie coś, czego nie potrafią podrobić nowsze, większe i droższe produkcje. Assassin’s Creed IV: Black Flag należał właśnie do tej drugiej grupy. To nie była najbardziej „asasynowa” odsłona serii, ale jako fantazja o pirackim życiu działała niemal bezbłędnie. Morze, abordaż, śpiewające załogi, polowanie na skarby, tropikalne wyspy i Edward Kenway, który przez długi czas bardziej przypominał egoistycznego awanturnika niż człowieka z misją.
I właśnie dlatego Assassin’s Creed Black Flag Resynced nie sprawia wrażenia remake’u zrobionego tylko po to, żeby odkurzyć znane logo. To powrót do gry, która w 2013 roku trafiła w idealny moment, a dziś dostaje drugie życie z technologią, tempem i wygodą, których oryginał zwyczajnie nie mógł wtedy mieć.
To nadal bardziej gra o piratach niż o asasynach
Największa siła Black Flag zawsze tkwiła w tym, że Edward Kenway nie zaczynał jako wzorowy członek Bractwa. Nie był kolejnym wybrańcem, który od pierwszej sceny rozumie wagę konfliktu między asasynami i templariuszami. Był facetem goniącym za kasą, wolnością i własną legendą. Właśnie dlatego jego historia działała tak dobrze.
Resynced zachowuje ten fundament. Edward nadal jest charyzmatyczny, niejednoznaczny i momentami irytująco zapatrzony w siebie, ale dzięki temu jego przemiana ma ciężar. To nie jest bohater, który wygłasza wielkie deklaracje po pięciu minutach gry. On dojrzewa przez porażki, zdrady, straty i decyzje, których nie da się łatwo odkręcić.
Na tle serii to nadal jedna z ciekawszych postaci. Może nie ma kultowego statusu Ezio, ale ma coś, czego wielu protagonistom Assassin’s Creed brakowało: ludzki bałagan w głowie. Edward nie jest ikoną od pierwszego kadru. On musi sobie na tę legendę zapracować.
Remake, który nie próbuje napisać historii od nowa
Ubisoft mógł pójść najłatwiejszą drogą: podbić rozdzielczość, poprawić tekstury, dorzucić kilka efektów i sprzedać nostalgię w pełnej cenie. Na szczęście Black Flag Resynced wygląda na projekt znacznie ambitniejszy. To pełna przebudowa, ale bez niszczenia tego, co w oryginale było najważniejsze.
Główna oś fabularna została zachowana, klimat Karaibów nadal robi robotę, a sama struktura przygody nie została przerobiona na współczesnego RPG-a z levelowaniem wszystkiego, co się rusza. I bardzo dobrze. Black Flag nigdy nie potrzebował przeciwników z paskami życia grubymi jak mur fortecy. Ta gra działa najlepiej wtedy, gdy walka jest szybka, brutalna i rytmiczna.
Najważniejsze jest jednak to, że remake nie traktuje oryginału jak muzealnego eksponatu. Combat, stealth, parkour, interfejs i eksploracja zostały zauważalnie unowocześnione, ale bez robienia z Edwarda superbohatera z innej epoki projektowania.
Sześć godzin nowej zawartości i mniej wybijania z rytmu
Jedną z najlepszych decyzji jest usunięcie współczesnych sekwencji Abstergo. W oryginale miały one swoje uzasadnienie fabularne, ale dla wielu graczy były po prostu hamulcem ręcznym zaciągniętym w środku pirackiej przygody. W Resynced tempo jest dzięki temu lepsze. Gra rzadziej wyrywa nas z Karaibów i pozwala dłużej siedzieć w tym, po co większość ludzi tu przyszła: w morzu, statkach, wyspach i brudnej polityce pirackiego świata.
Nowa zawartość też nie wygląda jak dopisek na siłę. Anomaly Rifts z alternatywnymi scenariuszami typu „co by było, gdyby Edward poszedł inną drogą” to dobry sposób na zabawę historią bez psucia kanonu. Do tego dochodzą nowe wyspy, bardziej rozbudowana eksploracja podwodna, dodatkowe misje poboczne, aktywności na morzu i endgame, który ma lepiej domykać całą opowieść.
To ważne, bo Black Flag zawsze miał świetny świat, ale nie każda aktywność wytrzymywała próbę czasu. Jeśli remake rzeczywiście zagęszcza mapę sensownymi zadaniami, a nie tylko kolejnymi znacznikami do odhaczenia, to jest to dokładnie ten kierunek, którego seria potrzebuje.
Walka i skradanie wreszcie brzmią jak 2026 rok
Największy skok widać w mechanikach. Nowy system walki z parowaniem, unikami, szybkimi atakami, mocniejszymi ciosami i efektownymi finisherami powinien zrobić ogromną różnicę. Oryginalne Black Flag było przyjemne, ale jego walka po latach potrafiła wydawać się zbyt automatyczna. W remake’u starcia mają być bardziej responsywne, krótsze i bardziej fizyczne.
Równie istotne są zmiany w stealth. Edward może teraz kucać praktycznie wszędzie, korzystać z osłon i lepiej kontrolować pozycję w trakcie infiltracji. Brzmi jak drobiazg, ale dla Assassin’s Creed to spora rzecz. Stare odsłony serii często udawały pełnoprawny stealth, jednocześnie ograniczając gracza sztywnymi animacjami i kontekstowymi akcjami. Resynced wygląda na próbę naprawienia właśnie tych archaizmów.
Do tego dochodzi sprawniejsze parkour, czytelniejszy interfejs, detekcja przeciwników, nowe typy wrogów, Rope Dart i system wabienia strażników monetą. Innymi słowy: mniej walki z kontrolerem, więcej faktycznej kontroli nad Edwardem.
Karaiby robią robotę jak nigdy wcześniej
Black Flag już w 2013 roku potrafił sprzedać marzenie o pirackiej wolności. Problem w tym, że technologia miała swoje limity. Dziś remake może pokazać Karaiby z dużo większym rozmachem: ray tracing, dynamiczna pogoda, bogatsza roślinność, bardziej realistyczna woda, lepsze modele postaci i ponownie wyreżyserowane cutscenki robią swoje.
Najważniejsze jednak, żeby ta oprawa nie była tylko ładnym filtrem. W grze o piratach morze jest drugim głównym bohaterem. Jeśli fale, burze i bitwy morskie mają większą wagę, to cały remake zyskuje nie tylko wizualnie, ale też rytmicznie. Pływanie Jackdawem musi dawać frajdę samo w sobie, bo to właśnie ono odróżnia Black Flag od większości odsłon serii.
Wersja na PlayStation 5 Pro w trybie Balanced, oferująca 4K z ray tracingiem i 40 FPS przy odpowiednim ekranie, brzmi jak rozsądny kompromis. Performance Mode dla osób ceniących 60 FPS też jest koniecznością, bo przy walce wręcz, parkourze i bitwach morskich płynność ma znaczenie. Fidelity w 30 FPS pewnie znajdzie swoich odbiorców, ale dziś trudno udawać, że wyższy framerate nie zmienia komfortu gry.
Nie wszystko jest idealne
Największy zgrzyt? Mikrotransakcje. Skórki, mapy skarbów, pety i inne dodatki za prawdziwe pieniądze to coś, co w grach Ubisoftu nikogo już nie szokuje, ale nadal potrafi psuć odbiór. Szczególnie w remake’u klasyka, który powinien bronić się zawartością, a nie sklepikiem podpiętym pod nostalgię.
Drugi problem to brak dodatku o Adéwalé. Freedom Cry było ważnym rozszerzeniem, bo pokazywało inną perspektywę i dawało tej epoce więcej ciężaru. Jego nieobecność w remake’u jest dziwna, zwłaszcza jeśli mówimy o „pełnym” powrocie Black Flag. Ubisoft może jeszcze wrócić do tej zawartości później, ale na start to wyraźna luka.
Są też błędy techniczne: clipping, dziwne zachowania NPC-ów, problemy z questami i momenty, w których trzeba ratować się wczytaniem zapisu. To nie brzmi jak katastrofa, ale przy tak dużym remake’u oczekiwania są proste: gra ma być dopracowana od pierwszego dnia, nie dopiero po kilku patchach.
Czy warto wrócić na pokład?
Na ten moment Assassin’s Creed Black Flag Resynced wygląda jak remake, który rozumie, dlaczego ludzie pokochali oryginał. Nie próbuje na siłę zrobić z Black Flag czegoś, czym ta gra nigdy nie była. Zamiast tego wzmacnia piracką fantazję, poprawia tempo, modernizuje mechaniki i pozwala Karaibom wybrzmieć z większym rozmachem.
To nadal nie jest najbardziej klasyczne Assassin’s Creed. I bardzo dobrze. Black Flag zawsze było najlepsze wtedy, gdy przestawało przejmować się tym, czy wystarczająco mocno pasuje do formuły serii. Było grą o wolności, chciwości, lojalności, zdradzie i cenie, jaką płaci się za życie bez zasad.
Jeśli remake dowozi tę samą energię, a do tego naprawia stare ograniczenia, to Ubisoft może mieć w rękach jedną z najmocniejszych odsłon serii od lat. Nie dlatego, że Black Flag Resynced wymyśla pirackie gry na nowo. Dlatego, że przypomina, iż ta konkretna piracka gra od dawna była cholernie blisko ideału.
